Een hottub achter in de tuin en de zaterdagmiddag die ik niet kreeg

Ik had alles gepland. Zaterdag om negen uur zou ik beginnen met de sleuf, rond de middag lag de kabel erin en tegen vijven zaten mijn vrouw en ik met een glas wijn in onze nieuwe hottub. Dat het zo niet is gegaan, heb ik te danken aan een handleiding van achttien pagina’s en een elektricien die beleefd bleef terwijl ik hem mijn plan uitlegde.

Ruim twintig meter tuin

Ons huis in Mierlo heeft een diepe tuin. De hottub moest helemaal achterin, voorbij het schuurtje, op een plek waar je ’s avonds niet door de buren wordt gezien. Dat is ruim twintig meter van de achtergevel. Mijn idee was simpel. Vanaf het buitenstopcontact bij de keukendeur een stevige kabel door de grond, aan het eind een stekkerdoos in een houten kistje en klaar.

De handleiding dacht daar anders over. Daarin stond dat het bad een vaste aansluiting nodig heeft op een eigen groep, zonder stekker, met een aardlekschakelaar van 30 mA. Een verwarmingselement van een paar kilowatt plus een pomp die regelmatig aanslaat, dat trek je niet over hetzelfde buitenstopcontact waar ook de grasmaaier en de kerstverlichting aan hangen.

Ik belde Elektricien Mierlo eigenlijk alleen om te vragen welke kabel ik moest kopen. Een kwartier later had ik een afspraak voor een bezoek en een hoofd vol dingen waar ik nog nooit over had nagedacht.

Wat er onder het gras gebeurt

Over twintig meter verlies je spanning, legde de elektricien uit, en hoe groter de stroom, hoe meer. Een te dunne kabel wordt warm en het bad krijgt minder dan het nodig heeft. Er moest dus een dikkere grondkabel komen, gemaakt om ingegraven te worden, in een mantelbuis op ruim een halve meter diepte. Daarboven een markeringslint, zodat wie hier over tien jaar een boom plant weet dat hij moet stoppen met spitten. Dat graafwerk mocht ik zelf doen. Het aansluiten niet, en terecht.

Bij de hottub kwam een werkschakelaar in een spatwaterdichte kast, buiten handbereik van iemand die in het water zit. Water, blote huid en stroom vlak bij elkaar, dat is precies de situatie waarvoor NEN 1010 zulke strenge eisen stelt. Ook de metalen delen rond het bad zijn met elkaar en met de aarde verbonden, zodat er tussen het water en bijvoorbeeld een metalen trapleuning nooit een spanningsverschil kan ontstaan.

De groepenkast speelde ook mee

De grootste verrassing zat binnen. Onze groepenkast uit begin jaren negentig had geen ruimte meer voor een extra groep, en een van de bestaande aardlekschakelaars reageerde bij de meting te traag. Elektricien Mierlo heeft die kast meteen vervangen. Daar had ik nooit naar gekeken als ik die zaterdag gewoon met de schop was begonnen. Dan had het bad aan een aardlekschakelaar gehangen die precies op het moment dat het erop aankomt te laat reageert. Geen prettige gedachte als je er met je hele lijf in ligt.

Uiteindelijk zat ik pas drie weken later in het water. Het was een heldere avond in maart, de lucht boven de tuin was nog licht oranje en het was zo koud dat de stoom boven de rand bleef hangen. Op zijn verjaardag vroeg mijn zwager nog plagend hoe het met mijn zaterdagproject stond. Ik heb hem uitgenodigd om zelf te komen kijken. Aan de werkschakelaar mag hij niet komen.